रोमँटिक तारखांसाठी जनरल झेड कॅफेपेक्षा स्मशानभूमी का निवडत आहेत?

आधुनिक रोमान्समध्ये स्क्रोलिंग समस्या आहे. तारखा आता सूचना, अर्धवट पाहिलेल्या चित्रपट आणि चमकणाऱ्या स्क्रीनमुळे व्यत्यय आणलेल्या संभाषणांसह येतात. “गुणवत्ता वेळ” ची कल्पना शांतपणे केवळ शारीरिकरित्या उपस्थित राहण्यामध्ये अवनत झाली आहे.

प्रणयाचा संथ जळणारा प्रकार, शांतता, डोळ्यांचा संपर्क आणि सूक्ष्म ताण यावर बांधलेला प्रकार जवळजवळ नामशेष वाटतो. म्हणजे, शेवटची तारीख सामग्रीऐवजी क्षणासारखी कधी वाटली?

प्रविष्ट करा: दफनभूमीची तारीख

बरं, आता, प्लॉट ट्विस्टमध्ये कोणीही येताना दिसले नाही, जनरल झेडसाठी स्मशानभूमी एक अप्रत्याशित डेटिंग स्पॉट म्हणून उदयास येत आहे. आणि नाही, ते त्याच्या फायद्यासाठी कठोर असण्याबद्दल नाही. हे सुटकेबद्दल आहे.

रेस्टॉरंट्स, गर्दीची उद्याने आणि जागरुक अनोळखी लोकांच्या गोंधळापासून दूर, स्मशानभूमी दुर्मिळ काहीतरी देतात: शांतता. कोणतीही कामगिरी नाही, आवाज नाही, प्रभावित करण्यासाठी दबाव नाही. फक्त दोन लोक आणि प्रामाणिकपणाची मागणी करणारे वातावरण.

Vibe का कार्य करते

इतिहास, शांतता आणि मृत्यूच्या स्मरणाने वेढलेले असण्याबद्दल काहीतरी विचित्र आधार आहे. संभाषणे अधिक सखोल, जलद होतात. छोटंसं बोलणं स्थानाबाहेरचं वाटतं आणि असुरक्षितता साहजिकच कमी होते.

तुम्हाला आलिया भट्ट आणि सिद्धार्थ मल्होत्राची कपूर अँड सन्स स्मशानभूमीची “तारीख” आठवते का? आम्ही येथे बोलत आहोत ते असेच आहे.

त्यात भर टाका सौंदर्याचा अपील. जुने दगड, अतिवृद्ध हिरवाई आणि शांत उदास वातावरण खूप प्रयत्न न करता सिनेमॅटिक वाटते. ते आत्मनिरीक्षण देत आहे, मुख्य पात्राला ऊर्जा देत आहे.

गोपनीयता ही खरी लक्झरी आहे

प्रामाणिकपणे, आज एक तरुण जोडपे म्हणून गोपनीयता शोधणे जवळजवळ अशक्य आहे. सार्वजनिक ठिकाणे एकतर गर्दीने भरलेली आहेत, खराब देखभाल केलेली आहेत किंवा अवांछित निर्णयाद्वारे पोलीस आहेत.

कब्रस्तान, तथापि, मध्ये एक विचित्र अस्तित्वात आहेत. सार्वजनिक, तरीही रिकामे. प्रवेशयोग्य, तरीही टाळलेले. हे त्यांना अशा काही ठिकाणांपैकी एक बनवते जिथे जोडपे व्यत्ययाशिवाय अस्तित्वात राहू शकतात.

प्रणय, पण अस्तित्वात आणा

हे फक्त वेगळ्या डेटिंगबद्दल नाही. हे आत्मीयतेची पुन्हा व्याख्या करण्याबद्दल आहे. जीवन, मृत्यू आणि यामधील प्रत्येक गोष्टीबद्दल बोलणे एक कनेक्शन तयार करते जे अधिक कच्चे आणि वास्तविक वाटते.

हे अपारंपरिक वाटेल, अगदी थोडेसे विचित्र वाटेल, परंतु कदाचित हा मुद्दा आहे. आवाजाने वेड लागलेल्या जगात, शांतता निवडणे ही सर्वात धाडसी चाल आहे.

आणि प्रामाणिकपणे, मला ते समजले.